In memoriam Anni Apol-Boelhouwer (English version below)
Onderstaande tekst werd uitgesproken door Yvonne Apol tijdens de uitvaartplechtigheid op 14 augustus 2000.

Lieve Anni,
Op dinsdag nacht ben je vredig ingeslapen na een vermoeiende dag. Je was op stap gegaan om de oorbellen te kopen die Georgette en ik nu dragen. En je bent niet meer wakker geworden.
Ik ben zo blij dat je vredig kon gaan, daar zijn we allemaal dankbaar voor... We vinden dat je zo'n vreedzame overgang verdiend hebt.
Je hebt een vol leven geleefd, met hartstocht en warmte. Toen je geboren werd hadden je ouders gehoopt dat je een jongen zou zijn. Maar we kunnen zo weinig het lot regelen: daar was je dan, een meisje.
Op een leeftijd van 23 had je plotseling twee tweelingen, en het was in de oorlog. De mens wikt, God beschikt.
Elke keer dat je je huis uitging moest je vier kleine kinderen acht trappen afdragen... Die trappen liep je nog toen je bijna 82 was...
Dat trappen lopen is bijna een symbool geweest van je leven. Je bent altijd sterk geweest, een onafhankelijke geest. Niet veel mensen konden je voorbeeld volgen. Je was een heel sterk meisje, en toen echtgenote, moeder, weduwe.
En hier zijn we dan om afscheid van je te nemen. En in zekere zin kunnen we dat doen nu, alhoewel, ik zie je bijna naast ons staan. Misschien zou je ontroerd zijn, maar misschien ook koppig, want je wou alleen maar een heel kleine begrafenis hebben, en ik vraag me af, is dit klein genoeg? Vind je het goed dat ik wat zeg, nu?
Het doet me goed om hier mensen te zien, je familie en je vrienden, die je waardeerden en die je kenden: je creatieve geest, je onafhankelijkheid, je gulheid, je muilezel koppigheid, je luide hartelijke lach, en ook je eenzaamheid.
Want ja, je was uniek, anders dan andere moeders, iemand met een grote visie en een gevoelig hart.
Je leefde een lang en bewogen leven, vaak in opstand tegen je lot. Je vond het soms moeilijk om te accepteren wat je op je pad vond, maar je was altijd moedig, vond altijd weer nieuwe inspiratie.
Je zou 82 zijn geworden in september, en kijk eens: je reed nog auto, leerde om met een computer om te gaan en stuurde emails naar je dochters in Engeland en Amerika, je converseerde hartelijk en met hartstocht over vele onderwerpen, en had een grote belangstelling voor kunstwerk van heel uiteenlopende artiesten. Je hebt zoveel kunstenaars aangemoedigd door hun werk te kopen, door ze aandacht te geven en te belonen voor hun talent.

Ik heb weer door je huis gelopen, gisteren en eergisteren en ik ben altijd weer onder de indruk van je visie. Door het arrangeren van voorwerpen in bepaalde kleuren combinaties, of met speciale verhoudingen in vorm, kon je een wereld oproepen die veel groter was dan de som van die voorwerpen.
Je was zelf een getalenteerde artiest - je collages, je wandkleden, je schilderijen die je je hele leven bent blijven maken, drukken ook je originaliteit, je creativiteit en je gevoel voor humor uit. En dit is wat onsterfelijk is... we moeten afscheid nemen van je lichaam en van je heel speciale huis met de heel speciale atmosfeer... maar je geest leeft.
Je geest zal doorleven en nu met dezelfde genezende vrede die je 's nachts in je bed vond van 8 op 9 augustus 2000.
Ik zal je missen, maar als ik weer kijk naar je wandkleden dan ervaar ik weer je gulle geest, je moed en je hartelijkheid...
We zullen je missen, maar we zijn blij voor je, dat je nu in een plaats bent waar je niet meer sterk hoeft te zijn...
Je kunt nu rusten...


In memoriam Anni Apol-Boelhouwer
The following words were spoken by Yvonne Apol on the occasion of the cremation ceremony on August 14th, 2000.

Dearest Anni,
On Tuesday night you fell asleep peacefully after a tiring day. You had set out to buy the earrings that Georgette and I now are wearing... And you did not wake up any more.
I am so glad that you could go peacefully, we all are so grateful for that... We think that you have deserved such a peaceful passing.
You have lived a full life, with passion and warmth. When you were born your parents had hoped that you would be a boy. But we can direct our fate so very little: there you were, a girl.
At the age of 23 you suddenly had two sets of twins, and it was in the war. Man may make plans, God decides.
Every time you left your house, you had to carry four little children down the stairs... You walked those stairs still when you were almost 82...
That climbing of those stairs has almost been a symbol of your life. You have always been strong, an independant spirit. Not many people could follow your example. You were a very strong girl, and then wife, mother, widow.
And here we are to say goodbye to you. And in a way we can do that, although, I almost see you standing here with us. Maybe you would be moved, but maybe you would also be stubborn, because you only wanted a small funeral, and I wonder, is this small enough? Do you agree with me saying something?
It does me good to see people here, your family, your friends, who appreciated and knew you, your creative spirit, your independance, your generosity, your mule-like stubborness, your loud warm laugh, and also your loneliness.
For yes, you were unique, different from other mothers, someone with a large vision and a sensitive heart.
You lived a long and eventful life, often in rebellion against your fate. You found it at times hard to accept what you found on your path, but you were always courageous, always found new inspiration.
You would have turned 82 on September 20, and look: you still drove a car, learned to work with a computer and sent emails to your daughters in England and in the United States, conversed passionately about many subjects, had a great interest in art by many very different artists. You have encouraged so many artists by buying their work, by paying attention to them and rewarding them for their talent.

I have walked through your house again, yesterday and the day before yesterday and I am always impressed by your vision. By arranging objects in specific colour combinations, or with certain relationships in form, you could evoke a world which was much larger than the sum of those objects.
You were a talented artist yourself - your collages, wall hangings, paintings which you have been making all through your life, express your originality, your creativity and your sense of humor. And this is what is immortal... we must say goodbye to your body and to your very special house with the very special atmosphere, but your spirit lives on.
Your spirit will live on, and now with the same healing peace which you found in your bed on Tuesday night...
I will miss you but when I look at your wall hangings then I experience again your generous spirit, your courage, your cordiality...
We will miss you, but we are glad for you that you are now in a place where you don't have to be strong anymore...
Now you can rest...